//**//---บอกรักเติมเต็มรัก---//**//

Posted: Sun Aug 14, 2005 1:35 am

เคยถามตัวเองบ้างไหมครับว่า เป็นเวลานานเท่าไรแล้ว ที่เราไม่ได้บอกรักคนที่เรารัก

แล้วยังเชื่อใช่ไหมครับว่า คนที่เรารัก ยังรักเราอยู่

ยังเป็นคนที่เรารัก และยังเป็นคนที่รักเรา

ความทรงจำของเรา ยังบอกความรู้สึกในวันแรก ที่เราบอกรัก คนที่เรารัก ได้ใช่ไหมครับ

และความทรงจำของคนที่เรารัก ก็ยังบอกความรู้สึกนั้น ได้เช่นเดียวกันใช่ไหมครับ

ความรู้สึกของความรัก ที่มีให้กันและกัน ระหว่างกันและกัน

อบอุ่น อ่อนหวาน งดงาม หวามไหว และ ฯลฯ

เป็นความรู้สึกดีๆ ที่มีอยู่ โดย "นิยามของความรัก"

วันนั้นเป็นเช่นนั้น แล้ววันนี้ ก็ยังเป็นเช่นนั้นอยู่

หรือว่า ไม่ใช่แล้ว?

เราเคยรู้สึกบ้างใช่ไหมครับว่า ใครคนหนึ่งที่เรารัก รักเราน้อยลง

แล้วก็อาจจะเลยไปถึงว่า คนที่เรารัก อาจจะไม่ได้รักเรา

เรารู้สึกกับคนที่เรารัก แล้วเราก็มีคำถามกับคนที่เรารัก

แต่น้อยครั้งที่เราจะรู้สึก และมีคำถามกับตัวเราเอง

เคยถามตัวเองบ้างไหมครับว่า เป็นเวลานานเท่าไรแล้ว ที่เราไม่ได้บอกรักกับคนที่เรารัก?

จำได้ใช่ไหมครับว่า ช่วงแรกๆ ของความรัก เราบอกรักกันบ่อยแค่ไหน

จำได้ใช่ไหมครับว่า เรารู้สึกดีมากแค่ไหน กับการได้บอกรัก

จำได้ใช่ไหมครับว่า เรารู้สึกดีมากแค่ไหน ที่ได้ยินคำบอกรัก

"เวลา" ทำให้คนที่รักกัน "คุ้นชิน" กับ "ความรัก" ที่มีให้กัน

แล้ว "เวลา" ก็ทำให้ความคุ้นชินนั้น กลายเป็น "เรื่องธรรมดา" ในชีวิตประจำวัน

ตรงกันข้าม กับความคาดหวัง

และคำถามที่มีต่อความรัก และคนที่เรารัก

ณ วันนี้ หัวใจของเรา ยังบอกกับตัวของเรา ชัดเจนหรือเปล่าครับว่า เรายังรัก คนที่เรารักอยู่เหมือนเดิม

ถ้ายังใช่ แล้วทำไมไม่ "บอกรัก" ออกไปเล่าครับ?

"บอกรัก" ด้วยภาษาพูด ส่งจากปาก สื่อจากใจ

"บอกรัก" ด้วยภาษากาย โดยสายตา, จมูก, ปาก, มือ และสัมผัสผ่านความเคลื่อนไหว จากทุกส่วนของร่างกาย

"บอกรัก" ด้วยภาษาหัวใจ ส่งตรงจากหัวใจ เพื่อรับรู้ด้วยหัวใจ

ให้ "หัวใจ" ด้วย "หัวใจ" แล้วเติมเต็ม "ความรัก" ด้วย "ความเข้าใจ"

วันนี้ เราอยู่กับความคุ้นชิน แล้วลืมบอกรักคนที่เรารัก หรือเปล่าครับ?

ถ้าใช่ ก็แค่กลับไป แล้ว "บอกรัก" กันและกัน นะครับ...

+++++++++++++++++ sweet_kiss

............ adore

.........

Posted: Sun Aug 14, 2005 1:36 am

******* วิ น า ที แ ห่ ง ค ว า ม เ จ็ บ ป ว ด ********

ช่วงเวลาที่คนเราต้องเลิกรากัน
มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีใครอยากใช้ชีวิตตรงนั้นจริงๆ
ถ้าหากบังเอิญมีความจำเป็นที่ทำให้คุณต้องเลิกกัน
โดยที่ยังคงมีความรู้สึกที่ดีดีต่อกัน วันเวลาที่ถูกใช้ไปแบบมีเงาตามตัวตลอด แล้ววันนึงคุณต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังคนเดียว ในวิถีชีวิตปกติที่เคยผ่านมา ทำทุกอย่างที่เคยทำร่วมกัน ไปไหนมาไหนในสถานที่เดิมๆ ใช้ของใช้ที่ต่างฝ่ายต่างซื้อให้กัน

หากจะแย่กว่านั้นถ้าไปมาคนเดียว แล้วเพื่อนฝูงบางคนไม่รู้คอยถามจี้อยู่เรื่อยไป
กว่าทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทาง เวลาแต่ละวินาทีคงผ่านไปได้อย่างยากมาก

แต่ความจริงมีอยู่ว่าทุกคนสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง
ทุกคนสามารถผ่านวันเวลานั้นไปได้ ถ้าเราไม่คร่ำครวญจนเกินไป
ความเจ็บปวดมักจะเกิดจากการที่จิตใจไม่ยอมรับสภาพที่เป็นอยู่
ไม่พอใจในสิ่งที่ขาดหายไป เราไม่จำเป็นต้องพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่
เพียงแต่ต้องยอมรับให้ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น ยอมให้เวลาผ่านไปอย่างเจ็บปวด

แต่เชื่อเถอะวันนึงแผลก็ต้องหาย ไม่มีใครเป็นแผลเรื้อรังไปจนตาย
มีบาดแผลก็ต้องมีความเจ็บปวด มีบาดแผลก็ต้องใช้เวลารักษา เห็นด้วยนะว่า แผลเป็นเกิดขึ้นได้ ยิ่งแผลลึกโอกาสเป็นแผลเป็นยิ่งมาก
แต่ไม่มีใครเจ็บปวดเพราะแผลเป็น มันแค่ทำให้สภาพปกติไม่น่าดูเพิ่มขึ้นนิดหน่อย

สำหรับบางคนที่มีปัญหาต่อกันอยู่ และกำลังกลัวว่าจะต้องผ่านช่วงเวลาอย่างนี้
จนทำให้ไม่กล้าที่จะยอมรับความเปลี่ยนแปลง
และปล่อยให้อะไรๆมันเลวร้ายไปกว่าเดิม
เชื่อเถอะมันจะยิ่งทำให้แผลลึกลงไปกว่าเดิม และโอกาสหายก็จะช้าขึ้นอีก

เราต้องกล้าที่จะทนฝ่าหมอกควันออกไป ไม่อย่างนั้นยังไงเสีย ก็ไม่รอดอยู่ดี แต่ถ้าคุณผ่านมันออกไปได้ ลมหายใจของคุณจะกลับมามีค่าอีกครั้งหนึ่ง
...... adore

....

Posted: Fri Oct 21, 2005 6:41 pm

แหวะ จา อ๊วก

Posted: Fri Oct 21, 2005 7:03 pm

อนิจจังของความรัก เฮ้ออออ

bank274

bank274

nuPuy

JP_Potter